چیزی در مورد این قبرستان فسیلی مرموز ماهی بود

این رمز و راز چندین دهه است که دیرینه شناسان را درگیر خود کرده است: چه چیزی یک رویداد مرگ جمعی فسیل شده را در صخره های West Union Canyon در نوادا توضیح می دهد؟ حتی اسرارآمیزتر: چرا قربانیان همه خزندگان دریایی شکارچی بزرگ ایکتیوسور نامیده می شوند که در حالی که دایناسورها در دریاها شنا می کردند روی زمین راه رفت؟

یک تیم تحقیقاتی در مقاله‌ای که روز دوشنبه در مجله Current Biology منتشر شد، می‌گوید که این معما در سنگ سرانجام حل شده است.

قبرستان خزندگان زمانی زیستگاه ایکتیوسور شونیسوروس محبوبیس به اندازه نهنگ بود. راندال ایرمیس، دیرینه شناس موزه تاریخ طبیعی یوتا و نویسنده این مطالعه، گفت: حدود 230 میلیون سال پیش، این اقیانوس استوایی کم عمق بود. “اکنون ما در وسط حوضه بزرگ در بیابان مرتفع، در دامنه کوه های شوشون هستیم.”

مشهورترین خوشه اجساد دره، گروهی متشکل از حداقل هفت اسکلت معروف به کواری ۲، را می‌توانید در پارک دولتی برلین-ایکتیوسور ببینید. دانشمندان از زمانی که چارلز کمپ، دیرینه شناس برکلی در دهه 1950 کاوش کردند، در مورد ایکتیوسورهای کواری 2 گمانه زنی کردند. غرفه دکتر ایرمیس و همکارانش در سال 2014 کشف کردند که گروه‌های وحشتناک دیگری در دره در مقاطع مختلف تاریخ رخ داده‌اند که صدها هزار سال را در بر می‌گیرد. این فقط یک مورد مرگ دسته جمعی نبود، بلکه بسیاری از قربانیان بودند و به نظر می رسید همه قربانیان ایکتیوسورهای بالغ باشند.

محققان از تکنیک‌های مختلف، از جمله اسکن‌های سه‌بعدی که فسیل‌ها را به‌صورت دیجیتالی بازسازی می‌کردند، استفاده کردند تا فرضیه‌هایی را در مورد چگونگی رسیدن حیوانات تایتانیک به پایان خود از بین ببرند. مظنون اول: رویدادهای به گل نشستن دسته جمعی، مانند آنچه امروز در نهنگ ها دیده می شود. نیکلاس پینسون، دیرینه شناس در موزه ملی تاریخ طبیعی اسمیتسونیان در واشنگتن دی سی و نویسنده این مطالعه گفت: «این با رسوب شناسی که ما پیدا می کنیم مطابقت ندارد. “هیچ رسوبات ساحلی وجود ندارد، هیچ صفحه جزر و مدی وجود ندارد.” او گفت در عوض، سنگ‌ها نشان می‌دهند که این منطقه در بیش از 300 فوت آب غوطه‌ور شده است.

برای رد مسمومیت یا خفگی ناشی از فوران های آتشفشانی، تیم تحقیقاتی سطوح جیوه و اکسیژن موجود در سنگ را ارزیابی کردند و چیز مشکوکی پیدا نکردند. تنها چیز عجیب دیگر در مورد دره، فقدان سایر اشکال حیاتی حفظ شده، مانند ماهی یا انواع دیگر ایکتیوسورها بود. دکتر. پینسون گفت که آنها فقط شونیسوروس را پیدا کردند و هیچ چیز دیگری، حتی طعمه ای که خزندگان گوشتخوار می توانستند با آن غذا بخورند، پیدا کردند.

آنها سرانجام در جایی که کارآگاهان فسیلی کمتر انتظارش را داشتند، یک اسلحه سیگاری پیدا کردند – مخفی شده در کابینت های گرد و غباری مجموعه های موزه. با جستجوی نمونه های قدیمی برای یافتن سرنخ، تیم شونیسوروس کوچک را پیدا کرد استخوان‌هایی از دره که نمی‌توانست به بزرگسالان تعلق داشته باشد، از جمله یک جنین فسیلی که در یک قفسه سینه بالغ قرار گرفته بود که خود چارلز کمپ ابتدا آن را حفاری کرد، اما هرگز به طور رسمی توصیف نکرد. تحقیقات میدانی بیشتر در این سایت، مواد استخوانی بیشتری را از ایکتیوسورهای جنینی و تازه متولد شده به دست آورد. به‌جای گورستان مرگ‌های دسته‌جمعی، به نظر می‌رسد این دره به‌عنوان چشمه‌ای برای زندگی جمعی عمل کرده است: محل تولد.

دکتر “فکر می کنم اینجا مکانی بود که ایکتیوسورهای غول پیکر برای زایمان آمدند.” پینسون گفت، مشابه نحوه مهاجرت غول‌های اقیانوسی امروزی – نهنگ‌ها و کوسه‌ها – از جایی که در آنجا تغذیه می‌کنند به مکان دیگری که در آن زایمان می‌کنند، مهاجرت می‌کنند.

او گفت، اگرچه اقیانوس ها 230 میلیون سال پیش با یکدیگر تفاوت داشتند، اما ایکتیوسورها “احتمالاً همان رفتار را داشتند.” جانوران در اثر یک فاجعه جمعی نمی مردند، بلکه به دلایل مختلف به سرعت عادی می مردند، اسکلت های آنها در هنگام مرگ در کنار هم قرار می گیرند زیرا آنها در زندگی چنین رفتار می کردند.

ارین ماکسول، دیرینه شناس در موزه ایالتی تاریخ طبیعی اشتوتگارت در آلمان گفت: این ایده که ایکتیوسورها مانند نهنگ ها با هم زندگی می کردند و سفر می کردند، جدید نیست، اما “این اولین مطالعه ای است که واقعاً آن را به روشی قابل باور و پشتیبانی نشان می دهد.” ، که با مطالعه درگیر نبود. دکتر. ماکسول امیدوار است که تیم در ادامه به استخوان‌های نمونه‌های جدید، به‌ویژه جنین‌ها و نوزادان، با جزئیات بیشتری نگاه کنند.

اگرچه این پرونده اکنون بسته شده است، اما مانند هر کپر خوب برای دنباله ها آماده است. دکتر دکتر “در مورد بیولوژی خزندگان به اندازه نهنگ چیزهای زیادی وجود دارد که ما هنوز نمی دانیم.” پینسون گفت. این شامل بزرگترین راز از همه است: چرا آنها 88 میلیون سال پیش منقرض شدند، ده ها میلیون سال قبل از دایناسورها در خشکی. در ادامه با ما همراه باشید تا ببینید آیا دیرینه شناسان مداخله گر (و روش علمی مزاحم آنها) آن را حل می کنند یا خیر!


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم